غرض شيعه اثبات مطاعن به تخصيص جوان وپير نيست تا تخصيص أنصار به شبّان منافى مطلوبشان باشد . وابن روزبهان اينقدر راست گفته كه : حكماى وذوي الرأي أنصار اين قسم كلام نگفتند . واقعي عاقلى ( 1 ) يا حكيمى ذي الرأي هرگز چنين كلام سخيف وواهى بر زبان نخواهد آورد ، كار أدنى مسلمانى نيست كه - العياذ بالله ! - زبان طعن بر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) گشايد تا به عقلا وحكما چه رسد ! ! مقصود همين است كه هرگاه أنصار وصحابه از حكما وذوي الرأي نباشند وچنين هفوات وكفريّات را مرتكب شوند باز فعل وقولشان را چه اعتبار است ، واقرارشان به خلافت ( 2 ) أبى بكر چگونه دليل صحّت آن مىتواند شد ؟ ! وآنچه ابن روزبهان در ( 3 ) وقوع توبه از أنصار وقبول عذر ايشان [ توسط ] جناب رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) نقل كرده ، دليلي بر آن نياورده وروايات صحاح ايشان - كه متضمن اين قصه است - از ذكر توبه خالى است . ونيز [ بر ] فرض ثبوت ، چون غرض شيعه اثبات امكان صدور شنائع ووقوع آن از صحابه است ، ثبوت توبه مخالف مقصود ايشان نباشد .

--> 1 . يعنى : عاقل واقعي . 2 . در [ الف ] اشتباهاً : ( خلاف ) آمده است . 3 . در [ الف ] اشتباهاً ( در ) پس از كلمه ( ايشان ) آمده آمده است .